Boos

De beste wensen voor dit nieuwe jaar.Ik wens je een jaar waarin je alle emoties die in jou gevoeld willen worden, toestaat er te zijn. Ook boosheid.

En met boosheid bedoel ik niet de agressie die we online zo vaak tegenkomen. Niet het anoniem uithalen, niet het ontladen zonder bedding. Dat is geen boosheid. Wat ik bedoel is oprechte boosheid. De begrenzende boosheid. De emotie die verschijnt wanneer iets niet klopt en die je helpt jezelf serieus te nemen.

Boosheid is informatie. Ze vertelt je waar een grens ligt, waar je te ver bent gegaan of waar een ander dat heeft gedaan. Wanneer ze er mag zijn, hoeft ze niet te exploderen. Ze kan helder worden, richting geven en daarna weer zakken. Maar precies deze emotie is er één die veel mensen, en vrouwen in het bijzonder, al vroeg leren inhouden.

Vaak begint dat in de puberteit. Op het moment dat het lichaam verandert, dat de stem zakt en de aanwezigheid groter wordt, ontstaat correctie. Boosheid wordt te veel. Te luid. Te ongemakkelijk. Meisjes leren zich aan te passen, liever te zijn, hun vuur te temperen. Niet omdat ze minder voelen, maar omdat hun boosheid niet welkom is.

De stem beweegt daarin mee.

Waar boosheid geen ruimte krijgt, wordt ze naar binnen gericht. Ze verdwijnt niet, maar keert zich om. De energie die bedoeld is om te begrenzen, wordt vastgezet. Het lichaam krimpt. De adem beweegt minder vrij. De stem trekt zich terug, wordt kleiner of verdwijnt precies op het moment dat er iets gezegd wil worden. Niet omdat iemand niets te zeggen heeft, maar omdat het systeem geleerd heeft dat ruimte innemen niet veilig is. Zo leert iemand te verdwijnen in plaats van te begrenzen.

Ik zag onlangs een fragment van Alanis Morissette waarin ze vertelde dat ze ooit heel bewust had gekozen om ergens voor te staan. Dat woord was anger. Boosheid. Niet als uitbarsting, maar als positie. Als vuur. Ze zei dat ze dat nog altijd geweldig vond. Omdat het haar richting gaf. Omdat het haar hielp trouw te blijven aan zichzelf. Dat raakt aan de kern.

We zijn boosheid gaan verwarren met agressie en stemverheffing met gevaar. Alsof een stem die omhoog gaat per definitie verkeerd is. Maar stemverheffing mag. Soms is ze nodig om jezelf terug te halen. Om ruimte te maken waar die te lang is ingeperkt. Het probleem is niet dat mensen hun stem verheffen, het probleem is dat ze zich er onmiddellijk schuldig over voelen. Dat ze zichzelf corrigeren nog voordat de emotie de kans krijgt om te bewegen.

Wanneer je jezelf toestemming geeft om boosheid te voelen zonder jezelf af te wijzen, ontstaat er ruimte. De adem kan weer stromen. De stem hoeft niet meer te vechten om gehoord te worden. En vaak gebeurt er dan iets paradoxaals. Je hoeft niet eens meer te schreeuwen. Omdat je jezelf weer hoort.

Dat is waar Voice Leadership begint. Niet bij techniek. Niet bij woorden. Maar bij het volledig terugclaimen van jezelf. Je lichaam. Je emotie. Je plek. Wanneer iemand zichzelf weer inneemt, volgt de stem vanzelf. Ze wordt dragend zonder forceren. Helder zonder hard te worden. En het verhaal dat gesproken wordt, krijgt impact omdat het klopt van binnenuit.

Voice Leadership gaat niet over leren spreken. Het gaat over jezelf toestaan volledig aanwezig te zijn. Zodat je stem niet hoeft te vechten, maar kan dragen wat er werkelijk toe doet.